افت و خیز !

با من از او بگو ...
 
در خلوت خویش!
ساعت ٦:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱۱/٦ : توسط : هیدرا

ازونجایی که همه دوست دارن در نگاه دیگران ، خوب و کار آمد و همه چی تموم جلوه کنن ؛ تلاش میکنن ظاهر معقولی داشته باشن. در صحبت هاشون از موضع مصلحت خواهی و عقل حرف میزنن و ممکنه به قدری این کار رو خوب انجام بدن که نگاه خیلیا رو به خودشون متوجه کنن.

اما وقتی زمان عمل کردن فرا میرسه مثلا مشکلی پیش میاد و گرهی در  کار می افته ، هر کسی عیار واقعی خودش رو نشون میده و شخصیت واقعی اش روشن میشه!

خیلیا بهونه میارن و از کنارت میرن !

بعضیا اجباری و از روی مصلحت اندیشی میمونن ولی مترصد لحظه ای میشن که بتونن یه چیزی رو عَلَم کنن و به خودشون حق بدن که برن ! در واقع از اول هم دنبال گول زدن وجدان خودشون بودن و وقتی موفق بشن میرن! 

در آخر اگر تنها نمونی، نهایت یه نفر یا دو نفر هستن که باهات میمونن که کمترین انتظار و احتمال رو نسبت به موندنشون داشتی و می دادی!!

واقعیت اینه که در اکثر موارد " انسان " تنهاست و باید به تنهایی و با تکیه بر اراده و همت خودش جلو بره. منتظر دیگران موندن، فقط از دست دادن فرصت هاییه که شاید دیگه هرگز به دست نیان!

 

درگوشی:

- دلخوش کردن به همراهی دیگران ، در انتها به دل شکستگی و افسردگی میرسه...

- فقط یه تضمین وجود داره که کسیکه همراهته رهات نکنه و اونم اینه که نقطه ی اتصالش به تو  ایمانش باشه ... البته تکیه کردن به انسانیت هم، تا زمان زیادی میتونه گارانتی ایجاد کنه ولی فقط و فقط ایمان و اتکال به خداونده که میتونه آدما رو از خود خواهی و وحشی گری نجات بده چون تلاش برای بقای خود ، حتی به قیمت نابودی دیگران ، صفت حیواناته و انسان فقط وقتی تکیه گاه مطمئنی داشته باشه از این خوی وحشی گری فاصله میگیره!

- دلم برای انسان هایی تنگ شده که ازشون خیلی فاصله دارم ! درد بزرگیه که کسانی رو دوست داشته باشی که خیلی از خودت بزرگترند.